|
Hugkvæmni og útsjónasemi ráða þróun í sjávarútvegi
Miðvikudagur 25. janúar 2012
Áður en fiskmarkaðir tóku til starfa á Íslandi, seint á níunda áratugnum, var það reglan að afli var unninn þar sem honum var landað. Skip lönduðu jafnan í heimahöfn og þar var aflinn síðan unninn. Eftir tilkomu fiskmarkaða var í ríkari mæli farið að aka aflanum á milli staða, þ.e. honum var landað á einum stað, seldur um fiskmarkað og síðan ekið til kaupanda/fiskverkanda.
Smám saman þróaðist síðan það verklag að skipin lönduðu þar sem það var hagkvæmast miðað við veiðislóð og aflanum var síðan ekið til þeirrar fiskvinnslu sem tók við honum til vinnslu, hvort sem hann var seldur um fiskmarkað eða í beinum viðskiptum. Hér á Dalvík var það nánast reglan um tíma að megnið af þeim afla sem unninn var, á þessum mikla fiskvinnslustað, kom eftir þjóðvegunum.
Nú erum við að horfa uppá eina byltinguna enn, og raunar tvær í senn. Erlend skip, í eigu íslenskra aðila, landa afla sínum til vinnslu hér á Dalvík, og væntanlega á Akureyri líka, og jafnframt er fiskvinnslan farin að kaupa fryst hráefni í Noregi til vinnslu hér. Þá er útlit fyrir að ferskt hráefni verði keypt í stórum stíl í Noregi í vetur og flutt til vinnslu hér í Eyjafirði.
Þetta snýst um góða fiskvinnslu sem er vel samkeppnisfær og því er lagt kapp á að afla henni hráefnis, með afla veiddum á Íslandsmiðum, afla af erlendum skipum og afla sem er fluttur óunninn til landsins frá öðrum landi. Og einnig er flutt inn frosið hráefni, sem keypt er þegar verð eru hagstæð, unnið hér og síðan flutt út á markaði sem kalla á gæði.
Þeir stjórnendur sem lengst hafa náð í íslenskum sjávarútvegi hafa gert það vegna hugkvæmni og útsjónasemi. Þessi saga sem hér er rakinn er góður vitnisburður um það. Vegna þess er íslenskur sjávarútvegur í sífelldri þróun.
árið 2011
Miðvikudagur 21. desember 2011
Árið 2011 verður stórt ár í mínu lífi. Ég lauk vinnunni við rammaáætlun, eignaðist sjötta barnabarnið, varð sjálf sextug og ákvað hvað ég ætlaði að gera þegar ég yrði stór : )
Föstudagur 18. nóvember 2011
Í röndóttum bol
Í morgun sá ég í sjónhendingu stelpu í röndóttum bol
þegar ég átti leið hjá glugga
Kannaðist við hana, hafði þó ekki séð hana lengi.
Vakti upp minningu um ljóð um konuna
sem ætlaði að ganga í vínrauðu
þegar hún yrði gömul og hefði engu að tapa
hún ætlaði svo sannarlega að ganga í vínrauðu þá
og endaði með spurningunni;
af hverju að bíða, af hverju ekki vínrautt strax!
Samt svolítið annað;
boðskapur þess var að það væri óþarfi að bíða þar til síðar.
Þessi í sjónhendingunni vakti hinsvegar upp
spurninguna um það
af hverju ég hefði hætt að ganga í röndóttu!
Lesa meira...
Fimmtudagur 17. nóvember 2011
Erfiðleikar okkar og annarra
Að eiga aðgang að því hvernig stjórnmálamenn annarra þjóða líta á þróun mála getur verið afar afhjúpandi um það hve sjálfmiðuð við erum.
Lesa meira...
|
